این روزها بخشی از مخالفان جمهوری اسلامی با جهد فراوان در فضای مجازی به ابراز دشمنی با همایون شجریان مشغول‌اند. حتی برخی در این دشمنی همت بیشتری به خرج می‌دهند و به افشاگری درباره‌ی محمدرضا شجریان، استاد فقید آواز ایران پرداخته‌اند. برای نمونه، سخنان هنرمند فقید، اکبر گلپابگانی را تکرار و همرسانی می‌کنند که زمانی از سر خشم برزبان آورد – که البته حق داشت که خشمگین باشد، اما نه از شجریان، بلکه ار رژیمی که او را خانه‌نشین کرده بود. و البته گلپا بعدها از آن گفته‌ها ابراز پشیمانی کرد. یا نامه‌ای را ب

این روزها فضای مجازی پر است از عکس‌ها گونه‌‌ای دیگر از سوگواری: خانواده‌های جاویدنامان با موسیقی و رقص‌های آیینی و شعر و سرود، عزیزانشان را تا مزار بدرقه‌ می‌کنند یا بر سر مزارشان به سوگ می‌نشینند. یادآور صدای مظلوم آن اسیری که با دست‌های شکسته گفت که به خانواده‌اش پیام داده است که بعد از اعدام، برایش شادی کنند.یک حقیقت روشن دربرابر چشم‌های ماست. به دلیل‌هایی واضح، برگزاری مراسم سوگواری در مسجدها و به شیوه‌ی سنتی ضداخلاقی است. روش اخلاقی این است که سوگواری را چه دینی و چه غیردینی در جایی غیراز

وقتی که سپاهیان «قتیبة بن مسلم»، سیستان را به خاک و خون کشیدند، مردی چنگ نواز، در کوی و برزن شهر که غرق خون و آتش بود، از کشتارها و جنایات «قتیبه» قصه ها می گفت و اشک خونین از دیدگان آنانی که بازمانده بودند، جاری می ساخت و خود نیز، خون می گریست ... و آنگاه بر چنگ می نواخت و می خواند: با این همه غم در خانه دل "اندکی شادی باید که گاه نوروز است" (برگرفته از تاریخ سیستان) از پی چهارده قرن، امروز هم بر صفحه‌ی ایران، چه خاک ایران باستانی و چه هر جا ایرانیان، مهر